Achttien kinderen zijn in opdracht van Koning Bert op zoek gegaan naar de (door de draak gestolen) schat. Nadat ze eerst een wapenschild hebben gemaakt volgen ze het drakenspoor. Dit leidt ze langs verschillende proeven kasteel verwoesten, ringsteken, dapperheidsproef, verschillen zoeken. Wanneer de draak en de schat eenmaal gevonden zijn barst er een hevige strijd los. Er wordt geschoten en geprikt. De draak staat vele keren weer op, maar moet uiteindelijk toch het loodje leggen. In een triomftocht en onder luid trom geroffel wordt de schatkist naar de koning teruggebracht.Na een uitgebreide feestmaaltijd (die door diverse buurtgenoten klaar gemaakt is) en het drinken van een wel hxe9xe9l speciaal potje bier komt de koning de kinderen bedanken. Hij slaat ze xe9xe9n voor xe9xe9n tot RIDDER, waarna ze uit de schatkist een eigen zwaard mee naar huis krijgen.

U begrijpt dat de bewoners van de Beneden Hoofdstraat zich bijzonder veilig voelen met zoveel dappere Ridders in hun buurt!

Hxe9! een koekenbakker!!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Op 9 april was het dan eindelijk zo ver. De lang verwachte wandeling naar de Workumer Waard. Om ZEVEN uur 's ochtends werden we door de gids van It Fryske Gea verwelkomd bij het hek naar de Workumer Waard. Een natuurgebied bij camping It Soal, dat daarvandaan doorloopt tot aan Gaast. De zon was net opgekomen en scheen heel mooi over Workum. Het was nog wel koud, maar gelukkig was het droog.

 
Over het hele gebied vlogen duizenden vogels, die ik hier niet allemaal bij naam zal noemen.

Vanaf het voorjaar fourageren hier veel weide- waad- en watervogels. Het was nog net te vroeg in de tijd om veel nesten en broedende vogels tegen te komen. Toch hebben we een paar nesten met eieren gezien. Een kievitsnest, het nest van een grauwe gans en van een wilde eend.

 
 
 
Ondanks de langdurige droge periode stond er nog genoeg water. De slikken overstromen met de juiste wind en blijven op die manier nat. Niet iedereen had rekening gehouden met een wandeling door zo veel water. Onze gids was echter niet te beroerd om voor veerpont te spelen.

 
Zo viel er genoeg te beleven op de vroege zaterdagochtend en hebben we weer een enerverend uitje gehad. Geniet nog maar even na met de foto's.

Hier de foto's van de nieuwjaarsbijeenkomst op zaterdag 8 januari.

Paul Koldewijn heeft tijdens deze gezellige avond veel vertelt over de herkomst en fabricage van chocolade. Ook hebben wij mogen werken met chocola. We hebben bonbons en kerstkransjes gemaakt. Helaas hebben we iets te lang pauze gehouden zodat er geen tijd genoeg over was om de bonbons te versieren, maar ondanks dit : een zeer geslaagde avond!

NB op de xe9xe9n na laatste foto is te zien dat Dennis zijn eigen krachten niet kent !

Op zaterdagavond 27 november j.l. hebben we een leerzame en creatieve avond gehad die georganiseerd was door Wim Zorn. Wim heeft een lezing gegeven waarin hij onder andere vertelt heeft hoe hij in de kunst terecht is gekomen. Ook heeft hij kort de geschiedenis van de kunst beschreven en uitgelegd waarom kunst zo belangrijk voor ons is. Zonder dat we daar bij stilstaan is kunst overal om ons heen. Na afloop van de lezing hadden velen van ons toch een ander oordeel over kunst en abstracte kunst in het bijzonder.

De mannen en de vrouwen werden na de pauze gescheiden en mochten per groep een schilderij maken. De opdracht hierbij was om tot twee schilderijen te komen. Iemand moest een voorzet geven en om en om mocht er aangevuld worden. Na een kort overleg waren beide groepen binnen no-time zeer serieus aan de slag. Na afloop mocht een vrouw het schilderij van de mannen en een man het schilderij van de vrouwen verwoorden. Als laatste liet Wim zijn licht er over schijnen en vatte het geheel samen. En wat bleek? De meester was zeer tevreden. Er werd een mooie CD opgezet en onder het genot van en drankje en een dansje werd er nog even nagenoten.

Hieronder volgt een impressie van het verloop van de avond.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De schoteltjes die Wim had klaargezet waren voor Johan iets te klein, maar gelukkig vondt hij nog een mooi groot, echt Majolica aardewerk bord waar hxe9xe9l veel verf op kon. Goed vasthouden Johan!!!

Hallo buurtgenoten,

Even voorstellen, Sieger en Hilly Falkena, wonend op Hoofdstraat 43-45.

Wij wonen hier vanaf oktober 1984 met veel plezier. Wij hebben hier 25 jaar muziekwinkel "Music Inn" gehad en zijn daar in augustus 2009 mee gestopt. We willen nu graag nog van het leven genieten. De sleurhut achter de auto geknoopt en weg. We vervelen ons niet, we hebben wel hobby's.

Groetjes Sieger en Hilly.

We geven de pen door aan familie Klijnstra, hoofdstraat 56

Een groep van 10 buurtbewoners is naar Buisman's Einekoai in Piaam geweest om daar onder begeleiding van een gids van It Fryske Gea een wandeling te maken door de eendenkooi. Deze eendenkooi heeft 6 buizen om eenden te vangen. Om de eendenkooi is een gracht gegraven om mensen en andere (wilde) dieren op een afstand te houden. De eendenkooi is niet meer in gebruik, maar wordt nog wel onderhouden door een groep vrijwilligers. Die hun eigen schuurtje op het terrein hebben.

Het onderhoud vindt plaats om het afpalingsrecht dat er op de eendenkooi rust in stand te houden. Hierdoor is het mogelijk om de eendenkooi weer in gebruik te nemen als dit gewenst wordt.

Om de eendenkooi in goede staat te houden is het belangrijk dat de toegang beperkt is.
 
 

De kooiker had het beheer over de kooi en bepaalde vxf3xf3r de vangst welke vangbuis hij zou gebruiken.
 
 

In de geselecteerde vangbuis werden de tamme en lokeenden gevoerd en namen ze de wilde eenden mee. Steeds verder de vangarm in en uiteindelijk werden ze in het vanghok gejaagd, waar wel 40 eenden in pasten.
 
 

De kooiker was de enige die in de eendenkooi kwam en kon zo ook zijn eigen groenten en fruit hier telen.
 

Na een wandeling rond de eendenkooi en de plas is het bezoek al weer voorbij.

Na het bezoek aan de eendenkooi heeft de gids ons ook nog begeleid naar de vogelhut bij de Makkumer Sudwaard. Dus vlak bij het doel van onze expeditie van vorig jaar.
 
 
 
 
 
Toen we uit de vogelhut weggingen was het al vier uur geweest. In Workum hebben we nog even wat gedronken met z'n allen en zijn toen tevreden weer huiswaarts gekeerd. Henk Klijnstra staat niet op deze foto's, omdat de meeste foto's door hem gemaakt zijn.

Dus alsjeblieft Henk, en bedankt voor de foto's.

buurtbarbecue vrijdag 3 september

Een paar nieuwe gezichten:

Mar

Janneke met haar nieuwe overbuurjongen Steven

en rechts in beeld: Theunis

Volleybalavond woensdag 8 september

's middags waren de dames al druk met het maken van de ponpons!

Yell yell yell, Beneden Hoofdstraat redt het wel !!!!!

Dobbesurvival 10 september

Het verhaal achter: Ans Fraterman

Hallo buurtgenoten,

Wij hebben x93de penx94 gekregen, dus het is onze beurt om een stukje te schrijven.
Wij zijn Menno en Ans Fraterman-Boxum en wonen samen met onze 3 kinderen, Robbie de hond, 3 katten en een hamster op Hoofdstraat 46-48. Menno is afkomstig uit Joure en ik ben geboren en getogen in Stavoren.
Ik ben in 1988 in dienst gekomen bij Verzorgingshuis De Finke in Koudum. En ben toen in Koudum komen wonen in de zusterflat die naast de Finke stond. Deze is afgebroken en daar staat nu Ravelijn. In 1990 zijn we gaan samenwonen en hadden een huurwoning op de nieuwe Onderweg. Deze huizen waren best prijzig per maand, vandaar dat we ervoor kozen om een klein huisje te kopen.
Dat was op de Pottebuurt nr 3. Het toeval wil dat we nu door onze ramen ons x93eerstex94 huisje weer kunnen zien. Dit huis is inmiddels helemaal verbouwt.
In 1994 zijn we getrouwd en begonnen rustig om ons heen te kijken voor evt. een ruimer huis.
Dit vonden we per toeval op de Ooste nr 37. Een oud huis waar nog heel veel aan moest gebeuren. Maar we vielen gelijk voor de plek waar het stond. Een ruim kavel met grote tuin. Achter had je het zicht tot aan Hindeloopen. We hebben hier met enorm veel plezier gewoond. In de loop der jaren is er heel wat aan het huis veranderd/verbeterd.
Vaak gingen we zomers niet op vakantie maar deden een x93projectx94 aan ons huis, zoals nieuwe kozijnen of oprijlaan. Samen hebben we altijd wel een kinderwens gehad maar wisten dat dit moeilijk zou worden.
Bij mij (Ans) zijn in het verleden medische blunders gemaakt waardoor een zwangerschap niet vanzelf sprekend zou zijn. We hebben 4 IVF pogingen gedaan in Zwolle. Dit heeft enorm veel impact op ons leven gehad, vooral om steeds na elke mislukte poging die teleurstelling weer te verwerken. Na 4 keer waren we er helemaal x93klaarx94 mee en konden het niet meer opbrengen om hiermee door te gaan.
Bovendien krijg je geen garantie dat het ooit wel zal lukken. In de wachtkamer van het ziekenhuis lagen vele folders, maar 1 folder sprak ons gelijk aan. Dat was een folder over adoptie. We hoefden er niet lang over na te denken en hebben ons gelijk ingeschreven. Niet wetende dat dit een enorme lange/moeilijke weg zou worden. Je moet een hele papierenmolen door, en verplicht 4 dagen op cursus. Daarna krijg je nog aantal gesprekken/huisbezoeken van de Raad van de Kinderbescherming om te zien of je wel geschikt bent om ouders te worden.
Hier zijn we best wel kwaad over geweest, stel we hadden op een x93normalex94 manier zwanger geweest dan had er niemand naar gevraagd kun je wel een kind opvoeden en nu moesten we verantwoording afleggen. We leerden in de loop der jaren wel; x93verstand op nul en blij zijn met elke stap vooruitx94. Maar na 4 jaar wachten en een dikke map met alle benodigde papieren werd ons wachten eindelijk beloont.
We kregen het langverwachte telefoontje dat we een zoon zouden krijgen. We waren door het dolle heen. Je mag dan gelijk in de auto stappen en naar het kantoor van Wereldkinderen in Den Haag rijden. Daar krijg je alle gegevens te horen over je kind en aan het eind van het gesprek de FOTO. Wat er dan door je heen gaat kan ik hier niet beschrijven, maar het is een kippenvel moment. Na het gesprek reden we naar huis met de foto van onze zoon op het dashboard. We zijn heit en mem, al verblijft onze zoon nog in Haiti. Thuis gelijk de familie bellen en op de hoogte brengen en de vlag uit. Dan breekt er een tijd aan van wachten totdat alle papieren in Haiti klaar zijn. En natuurlijk shoppen!!! Je weet dat het een jongetje is en hoe oud hij is en kunt nu echt gericht dingen gaan kopen. Heerlijk, al zo lang op moeten wachten.
Na 6 maanden kregen we te horen dat alles in orde was en dat Beau op 14 juli 2000 per escort naar Schiphol zou komen. We zijn die ochtend vertrokken naar Schiphol met de gedachte om weer als gezin thuis te komen. Op Schiphol worden we opgewacht door een medewerkster van Wereldkinderen en nog 6 adoptieouders die ook wachten op hun kind. Je krijgt een speciale dagpas en mag met zijn allen doorlopen tot aan de slurf van het vliegtuig. Dan sta je achter de ramen en zie je het vliegtuig aan komen rijden met je zoon aan boord. Eerst komen alle passasiers uit het vliegtuig, dat duurt eindeloos lang(je wilt de mensen er wel uitslepen!!!). Daarna komen de escorteurs en bemanningsleden met de kinderen op hun armen. Je probeert je kindje snel te ontdekken. En dan eindelijk HET moment dat je je kind in je armen mag sluiten. Dan komen de tranen los. Wat voelt dit onwerkelijk en wat zijn we trots. Daar sta je dan met een klein bruin mannetje in je armen die je met grote ogen aankijkt van wie zijn jullie?
Op de terugreis naar huis viel Beau gelijk in slaap en in Koudum hebben we hem wakker moeten maken. De eerste tijd hebben we het heel rustig aan gedaan zodat Beau kon wennen aan alle nieuwe dingen in zijn leven.
Stel je voor je woont zomaar in een huis met blanke mensen en ze spreken een taal die je niet verstaat. Eten dingen die je niet gewend bent etc. Maar het ging ontzettend goed. Zodra je kind 1 jaar bij je is mag je je weer inschrijven voor een volgende adoptie procedure. Dit hebben we dan ook gelijk gedaan. De hele papierenwinkel begint dan weer van voren af aan. Ook weer de verplichte huisbezoeken van de Raad van de Kinderbescherming horen er weer bij. Hebben ze niets beters te doen? Vanuit Wereldkinderen werden we erop x93voorbereidx94 dat de tweede weer een jongetje zou worden, omdat er vanuit Haiti meer jongens komen dan meisjes. Het maakte ons niets uit, elk kindje was welkom. Wel hadden we de wens om de kinderen uit hetzelfde land te adopteren. Maar wat was onze verbazing groot toen de telefoon ging met het adoptievoorstel van een MEISJE!!! Dus in 2002 stonden we weer op Schiphol samen met Beau om onze dochter Claudia op te halen. Inmiddels was er door de wet adoptie verlof geregeld. Dit houd in dat zowel de vader als moeder recht hebben op 4 weken betaald verlof. Nou deze tijd heb je zeker wel nodig om aan elkaar te wennen en je leven wat op de rails te krijgen. Na 8 weken ging ik (Ans) weer aan het werk en Menno moest na 4 weken weer aan de bak.
Hij was inmiddels werkzaam bij Drukkerij de Vries in Sneek als inkoper.
Ook waren we begonnen om vanuit het grote houten hok achterop ons erf een soort kinderfietsenwinkel te beginnen. Ons klantenbestand bestond uit mensen die onze advertenties van fietsen op internet zagen. Je gelooft het of niet maar het begon echt goed te lopen. Weekends deed Menno de x93handelx94 en ik deed het door de week. Het was tijdens de zomermarkt in 2005 dat we voor het huis van de Fam Groes zaten en een bordje te koop zagen staan op de winkel van Teake/Durkje. Ach, we moesten de dag toch uitzitten en begonnen samen wat te dagdromen, van hxe9 hier zou een fietsenwinkel in kunnen.
Thuis de overtollige niet verkochte rommel weer opruimen maar toch liet de gedachte ons niet los. Gekscherend zeiden we nog zullen we bellen en gewoon het huis/winkel eens gaan bekijken (hadden we misschien niet moeten doen?). We kregen een rondleiding van Durkje en vonden vooral het huis helemaal super. Een grote keuken met fantastische serre achter. Knusse tuin met veel minder onderhoud dan dat we nu hadden. Maar dan de bovenverdieping, wat een slaapkamers je kon er wel verdwalen. Ook Beau en Claudia hadden we meegenomen en die zaten stiekem al te bekvechten wat hun slaapkamer zou worden. De volgende dag gingen we voor een weekje op vakantie en hadden bij de makelaar geregeld dat we die week bedenktijd zouden krijgen. Je voelt hem al aankomen die week hebben we het maar over 1 ding gehad, en in gedachten had ik het huis al ingericht en zag Menno het rijdend materiaal al in de winkel staan. Toen we thuis kwamen nogmaals gebeld en x92s avonds voor de 2-de keer een rondleiding. Ja het huis was nog steeds zo mooi als in onze gedachten. Een opmerking die we nooit zullen vergeten was dat Claudia naar Durkje toeliep en vroeg wil je het huis wel voor ons bewaren? Zo lief. We hebben de stap genomen en hebben er nog geen moment spijt van gehad. We wonen hier met zoveel plezier, een heerlijk huis, geweldige tuin, leuke buurt.
En met zox92n groot huis was er best nog ruimte voor nog een klein bruin mannetje. Dus in 2006 kwam Richard erbij. Gelijk hadden we het gevoel het is goed zo, ons gezin is compleet!
Dit gaf zoveel rust, NOOIT weer zox92n langdurende adoptieprocedure door te hoeven maken.
In die tijd hadden we alleen x92s middags de winkel open en had Menno nog zijn full time baan in Sneek. Maar op een gegeven moment ging dit niet meer samen. Hij zat in Sneek op zijn werk maar zijn gedachten waren thuis. Toen kwam de volgende stap. Hij heeft ontslag genomen en besloot om full time de winkel te gaan draaien en alle voorkomende reparaties uit te voeren. Een hele uitdaging voor iemand die alleen nog maar op kantoor heeft gewerkt en vroeger altijd x93bangx94 is geweest voor vieze handen. Maar we merkten al snel dat het een goede keuze is geweest doordat de winkel de hele dag open is heb je meer omzet. Omdat Menno nu de winkel doet gaf het mij de kans om mijn hobby (gastouder zijn) uit te breiden met oppaskinderen. Het is een geweldige combinatie tussen onze eigen kinderen en de gastkinderen. En we genieten met volle teugen. Vooral van de kleinsten is het super om alle ontwikkelingen mee te mogen maken. Dit hebben we van onze kinderen moeten missen omdat die al ouder waren toen ze in Nederland aankwamen (wat kun je blij zijn met de eerste stapjes en tandjes!).
Inmiddels is het verhaal al aardig tot aan het moment wat we nu zijn. Het huis/winkel wordt in gedeeltes verbouwt/aangepast aan onze wensen. Richard (7 jaar) en Beau (12 jaar) gaan in Sneek op school (de Sudwester). Ze hebben het hier geweldig naar hun zin en de lesstof is meer in hun tempo en op hun niveau. Claudia (9 jaar) zit op de Welle en kan het dus lopend of op de 1-wieler doen. Ik ben nog steeds 3 avonden in de week werkzaam in de Finke. Heerlijk er even uit zijn, even geen mem en gastouder. We hopen dat jullie een beeld hebben kunnen krijgen van ons werk/woon/leefsituatie. Mochten er vragen zijn stel ze gerust.
Graag willen we de pen doorgeven aan x85x85x85..De Fam. S. Falkena op Hoofdstraat 43.

Op 30 juli 2010 hebben we een nieuwe buurtgenoot gekregen. Steven Dijkstra is zijn naam. Zoon van Yvo en Hennie en broertje van Martin, Stella? en Alwin. Hoofdstraat 39, 8723 BG Koudum, Telefoon 523672.